Περιοδικό απ’ τη Θεσσαλονίκη με διαμορφωμένη τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα, απ’ τον ευπαίδευτο και πολυμερή διευθυντή κι εκδότη του, Γιώργο Γιαννόπουλο και την ομάδα του, ήλθε να γεμίσει αναγνωστικά ώρες κι επιθυμίες συναφείς, να ταξιδεύσει σε ευρείς διανοητικούς ορίζοντες, πλάτη και χρόνους, να επιμορφώσει και να προβληματίσει.
Η ποίηση του Ν. Βαλαωρίτη: ‘‘Είχαμε πολλά να πούμε/αλλά δεν τα είπαμε/τ’ αφήσαμε γι’ αύριο/ και για μεθαύριο/ ώσπου να ’ρθει η αιωνιότητα…’’ (Έρωτος ερείσματα και ερείπια, σ. 184), το Μαύρο πρόβατο, του Ίτ. Καλβίνο (μτφρ. Τούλας Παπαπάντου, σσ. 199-201), που τσουρουφλίζει και προεκτείνει παραβολικώτατα, απ’ το ηθικό επίπεδο, την άποψη του Κων. Τσάτσου (‘‘όλοι είμαστε παλιάνθρωποι, αλλά εν μέτρω’’) στο -ημέτερο και διεθνές- πολιτικό, η συγκριτική μελέτη: Ντοστογιέφσκι-Παπαδιαμάντη-Κολτές, ‘‘Σχέσεις και επιρροές’’ της Λένας Κωνσταντέλλου (σσ. 109-117), ‘‘Το ιστορικό μυθιστόρημα’’, του Νικ. Τερτουλιάν (μτφρ. Χρ. Υφαντή, σσ. 82-108), το καταληκτικό σημείωμα του εκδότη (Γ.Γ.), εξ αφορμής ενός κειμένου του βιβλίου του Θ. Μαρκόπουλου ‘‘Ο πηλός και το κανάτι’’ (σσ. 255-256) για την κριτική, είναι μια απλώς ενδεικτική νύξη, παρά αναφορά, στα του περιεχομένου του τεύχους.
Έχοντας ήδη μιλήσει για την ταυτότητα του περιοδικού, εντονώτερο στίγμα της δίνουν κείμενα όπως, ‘‘Ο ιστορικός αναχρονισμός και η αναγκαία αντικατάσταση του κράτους’’, του Ιstván Mészáros (σσ. 48-63), ‘‘Αστική ολιγαρχία και σοσιαλιστική δημοκρατία’’ του Jean Batou (σσ. 38-47, ενδ.: ‘‘Η αστική δημοκρατία προϋποθέτει το διαχωρισμό του εκλογικού σώματος ανάμεσα σε μια δραστήρια μειοψηφία και μια παθητική πλειοψηφία. Η πολιτική είναι το επίπεδο της πρώτης, ο αποκλεισμός της δεύτερης. Το να απευθυνθείς στη δεύτερη σημαίνει λαϊκισμός…’’, σ. 41 και, τι φαρμακερές ιδέες θα είχαν να προτείνουν στη διαβούλευση για την αναθεώρηση του Συντάγματός μας, τα διαλαμβανόμενα στις σσ. 44-45, απ’ το γαλλικό Συντ. 1793…), περί «τεχνο-φεουδαρχίας» και την υπονόμευση που αυτή προκαλεί στη «γενική διάνοια» με επακόλουθο τον διαρκή ‘‘σφετερισμό της πολιτικής εξουσίας απ’ τα ατομικά συμφέροντα’’ (σ. 23, στο Deepseek, του André Barbieri),‘‘Αιμοσταγείς ομολογίες, Οι δίκες της Μόσχας κι οι απολογητές τους’’ του Nathaniel Flankin (σσ. 118-128), ‘‘Θεσσαλονίκη- Selanik’’ του Ragip Duran (σσ. 8-13), ο ‘‘Πολιτιστικός δωσιλογισμός’’ του εκδότη Γ.Γ. (σσ. 64-81, που σου αφήνει και την αίσθηση του ανολοκλήρωτου, ή του συνεχιζόμενου), πέραν της όξυνσης του προβληματισμού, της αναζήτησης των βαθύτερων σκοπιμοτήτων επιλογής τούτων των κειμένων για τις στήλες του περιοδικού, υποδαυλίζουν την εγρήγορση σε όσα συμβαίνουν, μας βρίσκουν και προσπαθούμε να εννοήσομε, ή μας καλούν να συμπράξομε/αντιδράσομε…
Σε έναν κόσμο που δεν επιτρέπει εφησυχασμό και δεν συγχωρεί ανυποψίαστους, συμμεριζόμενοι την άποψη του Γ. Γιαννόπουλου «…Σήμερα δεν χρειάζονται πλέον τα έντυπα, παρά μόνο στην εργαλειοποιημένη τους μορφή, π.χ. κατάλογοι πολυεθνικών εμπορικών καταστημάτων ή οδηγίες συναρμολόγησης» ! η έκδοση και η εντρύφηση σε τεύχη όπως το ΕΝΕΚΕΝ, που συναρτά τη λογοτεχνία με την ιστορία και την πολιτική, δεν είναι, όπως συνήθως πια λέγεται, πράξη αντίστασης, αλλά συνειδητή κίνηση προς τα εκεί που εικάζομε ότι υπάρχει οξυγόνο για ν’ αναπνεύσομε. Το τεύχος δεν διαβάζεται απνευστί, ούτε μονορούφι, απαιτεί και τη ενεργό συμμετοχή του αναγνώστη, με εναλλασσόμενες θέσεις, γόνιμων καταφάσεων κι αντίλογου στα αναγιγνωσκόμενα. Μακάρι η δυναμική του Γ. Γιαννόπουλου και της ομάδας του: σε περιοδικό, εκδόσεις, εκδηλώσεις να συνεχίζεται με την πιο ευρεία απήχηση!
Οι Φίλοι της ΔΒΑ, θέρος 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου