Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών - κινητοποίηση

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ-ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

ΚΑΛΕΣΜΑ

Φίλοι συνδημότες,

η κατάργηση σημαντικών υπηρεσιών στο Δήμο μας και στο νομό μας γενικότερα δεν έχει σταματημό. Μετά το νοσοκομείο, τα αστυνομική τμήματα, τα σχολεία και μια σειρά άλλων καίριων δομών, τώρα σειρά παίρνει το Μουσείο και ο Αρχαιολογικός Χώρος των Δελφών.

Όπως είναι ήδη γνωστό, με βάση το πρόσφατο σχετικό ΦΕΚ που είδε το φως της δημοσιότητας, το Μουσείο, ο Αρχαιολογικός Χώρος και το Στάδιο των Δελφών θα είναι πλέον κλειστά κατά τη χειμερινή περίοδο κάθε Τρίτη λόγω έλλειψης προσωπικού φύλαξης. Οι εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις από την διακοπή λειτουργίας κατά μία μέρα εβδομαδιαίως των χώρων αυτών στην επισκεψιμότητα και την τοπική οικονομία είναι αλυσιδωτές για όλο το φάσμα της τοπικής κοινωνίας και προφανείς σε όλους μας.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή το μόνο όπλο που μας απομένει είναι η δυναμική και μαζική κινητοποίηση όλων μας, φορέων, συλλόγων, επαγγελματιών και απλών πολιτών. Χρέος και ευθύνη όλων μας είναι η συμμετοχή μας στην ειρηνική κινητοποίηση αύριο Τρίτη (πρώτη μέρα εφαρμογής του νέου μέτρου) στις 9:00π.μ. επί της Ε.Ο. Δελφών – Αθήνας, μπροστά στο Μουσείο Δελφών.

Για τη μετάβαση των συνδημοτών μας στο χώρο πραγματοποίησης της κινητοποίησης ο Δήμος Δελφών διαθέτει ένα λεωφορείο που θα αναχωρήσει στις 8 το πρωί από την πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως (παιδική χαρά) στην Άμφισσα και ένα από το Δημαρχείο Ιτέας στις 8 το πρωί.

Λέμε όχι στη συνεχή υποβάθμιση του τόπου μας!

Απαιτούμε: Ούτε μία μέρα κλειστό το Μουσείο και ο Αρχαιολογικός Χώρος Δελφών!

----------------------------------------------------

Ο Δήμαρχος Δελφών

Αθανάσιος Ηλ. Παναγιωτόπουλος

Έτος Καζαντζάκη το 2017, εξήντα χρόνια από το θάνατό του

 Έτος Καζαντζάκη ανακηρύχθηκε το 2017 μετά από αίτημα της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, του Μουσείου Νίκου Καζαντζάκη και των Εκδόσεων Καζαντζάκη.

Το Υπουργείο Πολιτισμού κήρυξε το 2017,  «Έτος Καζαντζάκη» και έθεσε υπό την αιγίδα του όλες  τις εκδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του αφιερωματικού αυτού έτους.

Οι εορτασμοί του έτους  Καζαντζάκη συμπίπτουν με την επέτειο των 60 χρόνων από το θάνατό του στις 26 Οκτωβρίου 1957 στο Φράιμπουργκ.

Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε το 1883 στο Ηράκλειο της Κρήτης και πέθανε στις 26 Οκτωβρίου 1957. Κατά τη μεγάλη Κρητική Επανάσταση ακολουθεί την οικογένειά του, που καταφεύγει στη Νάξο. Εκεί φοίτησε στη Γαλλική Εμπορική Σχολή του Τιμίου Σταυρού και διδάσκεται τη γαλλική και ιταλική γλώσσα (1897-1899). Μετά γυρίζει στο Ηράκλειο και τελειώνει το Γυμνάσιο. Αργότερα πηγαίνει στην Αθήνα για πανεπιστημιακές σπουδές. Εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1906 παίρνει, με άριστα, το δίπλωμα τού διδάκτορα της νομικής και στη συνέχεια συμπληρώνει την εκπαίδευσή του στο Παρίσι, όπου σπούδασε φιλοσοφία και είχε ως καθηγητή τον φιλόσοφο Μπεργκσόν.

Το 1906 αρχίζει την πλούσια συγγραφική και δημοσιογραφική του δραστηριότητα και τη συνεχίζει χωρίς διακοπή κατά τις επόμενες δεκαετίες. Στο μεταξύ το 1911 νυμφεύεται τη Γαλάτεια Αλεξίου, που είναι κι αυτή σπουδαία συγγραφέας και το 1926 παίρνει διαζύγιο και παντρεύεται αργότερα την Ελένη Καζαντζάκη, με την οποία ζει μέχρι τον θάνατό του. Το 1912 κατατάσσεται εθελοντής στους Βαλκανικούς Πολέμους. Το 1914 γνωρίζεται και συνδέεται με τον Άγγελο Σικελιανό και περιοδεύουν μαζί όλη την Ελλάδα.

Το 1919 διορίζεται από τον Ελ. Βενιζέλο Γενικός Διευθυντής στο Υπουργείο Περίθαλψης, από το οποίο ένα χρόνο αργότερα παραιτείται και αρχίζει να ταξιδεύει αδιάκοπα στη Γαλλία, Γερμανία, Αυστρία και Ιταλία. Το 1925 και 1927 επισκέπτεται τη Σοβιετική Ένωση. Ακούραστος ταξιδευτής, συνεχίζει τις περιπλανήσεις του σ’ όλες τις γωνιές της Γης. Το 1932 πηγαίνει στην Ισπανία και το 1936 ως ανταποκριτής παρακολουθεί την τραγωδία του εμφυλίου πολέμου στη χώρα αυτή.

Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρίσκει στην Ελλάδα και ζει τα χρόνια της κατοχής στην Αίγινα. Το 1945 διορίζεται για λίγο Υφυπουργός Παιδείας στην Κυβέρνηση Θεμ. Σοφούλη και μετά ανώτερος υπάλληλος της ΟΥΝΕΣΚΟ στο Παρίσι. Από το 1948 εγκαθίσταται στην Αντίπολη της Γαλλίας και αρχίζει μία νέα λογοτεχνική δραστηριότητα, γράφοντας μυθιστορήματα. Το 1954 του απονέμεται το γαλλικό βραβείο του καλύτερου ξένου βιβλίου για το μυθιστόρημά του ο «ΖΟΡΜΠΑΣ» και το 1956 παίρνει το Βραβείο Ειρήνης.

  Ο Καζαντζάκης ήταν όχι μόνο ένας θαυμάσιος δημιουργός ηρώων, αλλά ήρωας και ο ίδιος. Ήρωας της δουλειάς, της μάθησης, των ταξιδιών, της σκέψης, της αυτοπεποίθησης και της αυτοκυριαρχίας. Ο Νίκος Καζαντζάκης έχει πια παγκόσμια καθιερωθεί ως ένας οικουμενικός συγγραφέας. Ως παρακαταθήκη άφησε στην ελληνική και παγκόσμια λογοτεχνία μία πλούσια και πολύ αξιόλογη συγγραφική παραγωγή. Προτάθηκε για το Βραβείο Νόμπελ, αλλά παρά το γεγονός ότι το άξιζε, δυστυχώς δεν το πήρε.

Με τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τον θάνατο του μεγάλου συγγραφέα και στοχαστή Καζαντζάκη, ο συμπατριώτης του διάσημος σκηνοθέτης, Γιάννης Σμαραγδής, που έτυχε να γεννηθεί στην ίδια πόλη με τον Καζαντζάκη, ετοίμασε μία θαυμάσια ταινία για τη ζωή και το έργο του. Το «Working off» και σκηνές από την ταινία αυτή προβλήθηκαν πριν από λίγους μήνες σε δύο επιβλητικές εκδηλώσεις που έγιναν, η μία στην αίθουσα του Hellenic Centre στο Λονδίνο και η άλλη στην Κρήτη, μάλιστα στην τιμητική παρουσία του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Προκόπη Παυλόπουλου, και άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. 

Οι άλλες δύο εκδηλώσεις για την προβολή της ταινίας αυτής θα γίνουν τιμητικά στην Κύπρο χάρη στην πρωτοβουλία και τις ενέργειες του Κοινωφελούς, Επιστημονικού και Πολιτιστικού Ιδρύματος Φώτος Φωτιάδης. Η μία εκδήλωση θα γίνει στη Λεμεσό, στο Παττίχειο Θέατρο, στις 10 Οκτωβρίου, σε συνεργασία του Ιδρύματος Φώτος Φωτιάδης με τον Δήμο Λεμεσού και το Πανεπιστήμιο Frederick και η άλλη στο Θέατρο Παλλάς, στη Λευκωσία, στις 11 Οκτωβρίου, σε συνεργασία με τον Δήμο Λευκωσίας και το Πανεπιστήμιο Frederick. Και οι δύο εκδηλώσεις γίνονται σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού και τελούν υπό την αιγίδα του Υπουργού Παιδείας. 

πηγές: www.sigmalive.com 

              www.thetoc.gr

Μουσείο Παιχνιδιών του Μουσείου Μπενάκη

Την Κυριακή 22 Οκτωβρίου ξεκίνησε τη λειτουργία του το Μουσείο Παιχνιδιών του Μουσείου Μπενάκη.

Το Μουσείο Παιχνιδιών του Μουσείου Μπενάκη  δημιουργήθηκε με πυρήνα την συλλογή της Μαρίας Αργυριάδη, η οποία συγκαταλέγεται στις δέκα καλύτερες της Ευρώπης. Αφιερωμένο στην παιδική ηλικία, το Μουσείο Παιχνιδιών, έχει ως στόχο τη μελέτη, την προβολή και την παρουσίαση όλων των εκφράσεων και πτυχών του θέματος “Παιδί και Παιχνίδι”, ενώ παράλληλα αφηγείται με τρόπο ευρηματικό την καθημερινή ζωή των παιδιών από τον 17ο αιώνα έως τις μέρες μας.

Η συλλογή του αποτελείται από περίπου 20.000 παιχνίδια, βιβλία, έντυπα, ρουχισμό και αντικείμενα της παιδικής ηλικίας, προερχόμενα από τον ελλαδικό χώρο και την ευρύτερη περιφέρεια του Ελληνισμού, καθώς και από την Ευρώπη, την Αμερική, την Αφρική και την Ασία. Στην έκθεση παρουσιάζονται 3.000 από αυτά.

Η ενότητα της ελληνικής συλλογής περιλαμβάνει βρεφικά και παιδικά αντικείμενα και άλλα αντικείμενα από τους αρχαίους έως τους νεώτερους χρόνους, όπως χειροποίητα παραδοσιακά παιχνίδια και αντικείμενα του 18ου-20ού αι., λαϊκά πανηγυριώτικα και τα αστικά εμπορικά παιχνίδια του 20ού αι.,

επιτραπέζια παιχνίδια, καθώς και ομαδικά παιχνίδια δρόμου και παιδικά έθιμα. Ξεχωριστό σύνολο αποτελούν τα χειροποίητα παιχνίδια, που έφτιαξαν τα μέλη των Κ.Α.Π.Η. (Κέντρων Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων), αναβιώσεις αυτών που έπαιζαν ως παιδιά.

Στην ενότητα της ευρωπαϊκής συλλογής συγκαταλέγονται παιχνίδια αγοριών και κοριτσιών, αστικά και λαϊκά, που χρονολογούνται από τον 18ο έως τον 20ό αι. και προέρχονται κυρίως από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Γερμανία, καθώς και από τις ευρωπαϊκές κούκλες του 19ου και 20ού αι. με φορεσιές από διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

 Βιβλία-μελέτες σε ό,τι αφορά το “Παιδί και το Παιχνίδι”, σχετικό αρχειακό υλικό, φωτογραφίες, επιστολικά δελτάρια, στοιχεία για Έλληνες κατασκευαστές παιχνιδιών, 3.000 βιβλία παιδικής λογοτεχνίας και εκπαίδευσης ή γενικά πληροφοριακά, συμπληρώνουν τη συλλογή και συνθέτουν μια εξειδικευμένη βιβλιοθήκη για κάθε ενδιαφερόμενο. 

Το Μουσείο Μπενάκη Παιχνιδιών στεγάζεται σε εκλεκτικιστικό κτήριο του τέλους του 19ου αιώνα. Δωρίθηκε στο Μουσείο Μπενάκη το 1976 από τη Βέρα Κουλούρα σύμφωνα με την

επιθυμία του συζύγου της Αθανάσιου Κουλούρα. Ο Πύργος του Μουσείου Παιχνιδιών, που παραπέμπει από μόνος του σε παραμύθι, χτίστηκε μεταξύ 1897-1900 και η αρχιτεκτονική του μορφολογία περιέχει κυρίως στοιχεία γοτθικού ρυθμού με αναφορές στον Ευρωπαϊκό Μεσαίωνα, αλλά και στοιχεία μπαρόκ και art nouveau στις εσωτερικές οροφογραφίες και τοιχογραφίες. 

Σε συνεργασία με το τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Μουσείου Μπενάκη έχουν ετοιμαστεί προγράμματα για μαθητές νηπιαγωγείου και δημοτικού με στόχο μια πρώτη γνωριμία με το Μουσείο Παιχνιδιών.

Moυσείο Μπενάκη Παιχνιδιών

Λεωφ. Ποσειδώνος 14 & Τρίτωνος 1, Παλαιό Φάληρο
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή: 10:00 - 18:00
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: €9 
 Μειωμένο: €7 

                                          

πηγή: https://www.benaki.gr

100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση

 Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα το 85% περίπου του πληθυσμού της Ρωσίας ήταν αγρότες. Τα μεγαλύτερα και πιο εύφορα κτήματα ανήκαν σε μεγάλους γαιοκτήμονες, ενώ οι καλλιεργητές ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Οι εξεγέρσεις ήταν συχνές και το αίτημα για αναδασμό (αναδιανομή) της γης είχε πολλούς υποστηρικτές. Παράλληλα, σε ορισμένες περιοχές της Ρωσίας σημειωνόταν αξιόλογη βιομηχανική ανάπτυξη. Οι εργάτες ζούσαν εξίσου άθλια με τους αγρότες. Έτσι, ήταν συχνές και οι εργατικές εξεγέρσεις, που συνήθως καταστέλλονταν με αιματηρό τρόπο.

Η κοινωνική ένταση κλιμακώθηκε μετά την ήττα της Ρωσίας στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904-1905. Επανάσταση που ξέσπασε το 1905 ανάγκασε τον τσάρο Νικόλαο Β΄, που κυβερνούσε τη χώρα απολυταρχικά, να δεχθεί την εκλογή ενός νομοθετικού σώματος (Δούμα ρωσ. думать,) θεσπίζοντας έτσι, τη συνταγματική μοναρχία στη Ρωσία. Λίγο αργότερα, νέα επανάσταση στη Μόσχα πνίγηκε στο αίμα (1905-1906).

Η έκρηξη του Α΄ Παγκόσμιου πολέμου επιδείνωσε την κατάσταση. Η επιστράτευση εκατομμυρίων Ρώσων παρέλυσε την οικονομία, κάνοντας τις συνθήκες ζωής των λαϊκών τάξεων αληθινά τραγικές. Την ίδια στιγμή, ο ρωσικός στρατός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα στα πεδία των μαχών.

 Σε αυτές τις συνθήκες ξέσπασε, τον Φεβρουάριο του 1917, νέα επανάσταση. Μετά την επικράτησή της, τη διακυβέρνηση του κράτους ανέλαβε προσωρινή κυβέρνηση στην οποία επικρατούσαν μετριοπαθείς φιλελεύθεροι αστοί.

Παράλληλα, όμως, οργανώθηκαν τα σοβιέτ (ρωσ. cове́т), συμβούλια εργατών και στρατιωτών που ανέλαβαν την εξουσία στην πρωτεύουσα Πετρούπολη, στη Μόσχα και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Στην πραγματικότητα, η εξουσία μοιραζόταν ανάμεσα στην προσωρινή κυβέρνηση και τα σοβιέτ. Ο τσάρος, έχοντας χάσει τον έλεγχο του στρατού, υποχρεώθηκε να παραιτηθεί (Μάρτιος 1917). Η προσωρινή κυβέρνηση αναγνώρισε κάποια ατομικά δικαιώματα, νομιμοποίησε τα σοβιέτ και προετοίμασε τη σύγκληση συνέλευσης για την κατάρτιση συντάγματος. Αρνήθηκε, ωστόσο, να ικανοποιήσει τα λαϊκά αιτήματα για απόσυρση της Ρωσίας από τον πόλεμο και αναδασμό της γης. Έτσι, η λαϊκή δυσαρέσκεια ενισχύθηκε.

Στο πλαίσιο αυτό, οι Ρώσοι κομμουνιστές, οι μπολσεβίκοι, με επικεφαλής τον ηγέτη τους Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ, (ρωσ. Влади́мир Ильи́ч Улья́нов) γνωστό ως Λένιν (ρωσ. Ле́нин), υποστήριζαν ότι έπρεπε να καταργηθεί η φιλελεύθερη προσωρινή κυβέρνηση, όλη η εξουσία να περάσει στα σοβιέτ, η γη να μοιραστεί στους αγρότες και η Ρωσία να αποσυρθεί αμέσως από τον πόλεμο.

 Καθώς τα προβλήματα οξύνονταν, οι μπολσεβίκοι κατάφεραν να κυριαρχήσουν, από τον Μάιο του 1917, στα σοβιέτ. Ιδιαίτερα ενισχυμένοι πλέον οργάνωσαν νέα επανάσταση στην Πετρούπολη (25 προς 26 Οκτωβρίου 1917), που επικράτησε και έμεινε γνωστή ως Οκτωβριανή Επανάσταση.

Αμέσως μετά την επικράτηση της επανάστασης, η νέα επαναστατική κυβέρνηση, με πρόεδρο τον Λένιν, αφαίρεσε από τους ιδιοκτήτες τους και έθεσε υπό τον έλεγχό της, όλες τις μεγάλες οικονομικές μονάδες (μεγάλα αγροκτήματα, εργοστάσια, τράπεζες, μεταφορικά μέσα κ.ά.), ανέθεσε τη διοίκηση των εργοστασίων στα σοβιέτ των εργατών και των μεγάλων αγροκτημάτων στα σοβιέτ των αγροτών και αναγνώρισε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης στις διάφορες εθνότητες της χώρας.

Οι μπολσεβίκοι θεωρούσαν ότι η νέα σοσιαλιστική Ρωσία δεν είχε θέση στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, αφενός γιατί εκτιμούσαν ότι αυτός ήταν ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές και αφετέρου επειδή έκριναν ότι όλες οι διαθέσιμες δυνάμεις

θα έπρεπε να αφοσιωθούν στην ανασυγκρότηση της χώρας. Έτσι, η νέα κυβέρνηση απέσυρε τη Ρωσία από την Αντάντ (Entente) υπογράφοντας με τη Γερμανία τη συνθήκη ειρήνης του Μπρεστ-Λιτόφσκ (Treaty of Brest-Litovsk) (3 Μαρτίου 1918), με την οποία σταματούσε ο γερμανορωσικός πόλεμος αλλά η Ρωσία υποχρεωνόταν να παραχωρήσει πολλά εδάφη της στη Γερμανία.

 Λίγο αργότερα ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους οπαδούς του τσάρου και τους υποστηρικτές της επανάστασης. Οι χώρες της Αντάντ, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, συμμετείχαν στον πόλεμο υποστηρίζοντας τους τσαρικούς (εκστρατεία στην Ουκρανία). Οι συγκρούσεις έληξαν το 1921, με την επικράτηση των μπολσεβίκων.

Αργότερα το κράτος πήρε τη μορφή ομοσπονδίας και ονομάστηκε Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (ΕΣΣΔ) (ρωσ. Союз Советских Социалистических Республик ) ή Σοβιετική Ένωση, όπως καθιερώθηκε να λέγεται. Αυτό ήταν το πρώτο σοσιαλιστικό κράτος του κόσμου. 

πηγή: ebooks.edu.gr